ट्रेकिंग...

                    लहानपणी जंगलाबद्द्दल निर्माण झालेल्या कुतुहलाला खत पाणी घालायचं काम discovery सारख्या टीव्ही चॅनल्सनी चोख बजावल. अधून मधून शाळेतील भूगोल, पर्यावरण हे विषय पण काहीसे मदत करायचे. पण खरी मज्जा ही जंगलात फिरण्यात होती, जस टीव्हीवर ब्रेअर ग्रील्स फिरतो तस आणि ती संधी लवकरच मिळाली . शाळेतून एक मुक्कामी जंगल सहल आयोजित केली. जोशी सर जे संस्कृत शिकवायचे त्यांनी आम्हाला रत्नागरीतील कुंडी या गावी आपण जात असल्याचे सांगीतले.

                    ठरल्याप्रमाणे आम्ही वीसभर विद्यार्थी अगदी सकाळी कोल्हापूर बस स्थानकावर आलो. माझ्याकडे एक लोखंडी सळई होती जी मी टोकाला थोडी वाकवून घेतली होती. सापाचा आकडा  हो ! आजूबाजूची लोक पण माझ्याकडे कडे थोड्या वेगळ्या नजरने बघत होते खास करून माझ्या सापाच्या  आकड्याकडे... खरी गोष्ट हि होती की तो आकडा मी आदल्या रात्रीच बनवला होता आणि त्यापूर्वी मी कधीही सापाला स्पर्श पण केला नव्हता . पण टीव्ही इफेक्ट होता ना ट्रेकिंगला जाताना डोक्यात! त्याचाच परिणाम म्हणजे तो आकडा. अखेर देवरुखची बस मिळाली आम्ही सगळे गाडीत बसलो. मी भांडून खिडकी काबीज केली आणि वाटेत लागणाऱ्या आंबा घाटाची वाट बघत बसलो....
             दुपार झाली तेव्हा आम्ही देवरूखला पोहोचलो. तिथून अजून एका बसने कुंडी या गावला जायला निघालो. वाटेतली ती अस्सल कोकणी गाव बघत आम्ही तासाभरात कुंडीला पोहोचलो. कुंडी हे गाव खूपच सुंदर आणि टिपिकल कोकणी गाव होत. गावला तिन्ही बाजूंनी वेढलेल्या डोंगरांचे कडे अगदी सहज दिसत होते. आमचा मुक्काम एका शाळेत होता आणि शाळा गावाबाहेर. उंच डोंगराच्या कुशीत वसलेलं ते गाव आणि ती शाळा ही वाट पायी चालत जाताच एका खोल गंभीर जंगलाच्या शेजारी आम्ही येऊन थांबलो असल्याची जाणीव झाली होती. या जंगलाने मला जणू काही इथे ओढूनच आणल होत. काही वेळाने आम्ही सर्व जण त्याच्या कवेत जाणार होतो....

  

-  Chetan Kokatnur